✍ عباس شاخی
حدود سی وپنج سال پیش، وقتی هنوز در بیشتر خانه های محله ما تلفن نبود، تلفن خانه پدری در دولت آباد حمیدیه با شماره ۲۱۶۹ وصل شد؛ آن هم نه با انتظارهای طولانی آن روزها، بلکه به کمک رییس مخابرات آن زمان (آقای عزیز صیاحی محسن زاده) که دوست پدرم بود و با ترغیب او برای دایری تلفن که آنموقع به عنوان کالای تجملاتی خانه به حساب می آمد، با فرم دست نویس، خط ما به سرانجام رسید.
در آن زمان، یک مرکز آنالوگ ۴۰۰ شمارهای XP در یک کانتینر و در بخش مایکروویو مخابرات نصب شده بود که شبکه آن کاملا هوایی بود. قبل از آن هم مخابرات، یک مرکز ۱۰۰ شمارهای، بخش تلگراف، کاریر با دستگاه شماره گیری تادایران و ۶ کابین داشت و مردم و رزمندگان در زمان جنگ تحمیلی عراق برای استفاده و تماس با خانواده های خود، صفهای طولانی تشکیل می دادند.
در آن روزها، داشتن تلفن برایمان یک افتخار بود و با غرور حس میکردیم خانه ما از دیگران یک جورایی جلوتر است. همسایه ها که تلفن نداشتند، پسرهایشان در شهرهای دیگر سرباز بودند، تماس می گرفتند و با هیجان، خانواده شان را صدا می زدیم و آنها با دل لرزان گوشی را می گرفتند تا چند دقیقه با عزیزانشان حرف بزنند.
هنوز هم صدای آن (الو مادر، منم…) ها در گوشم مانده است، صدایی که نماد سلامت، آرامش و وصل بودن بود…
اما هیچکس تصور نمی کرد پشت همین تماسهای ساده، چه دنیای بزرگی نهفته باشد؛ از کابل های مسی و تکنسین هایی که در دل خاک، زیرساختهای شبکه را برای وصل کردن مردم فراهم می کردند. در آن زمان، مخابرات بیشتر شبیه یک نهاد خدماتی بود که تنها وظیفه اش رساندن صداها به هم بود…
با گذر زمان، دنیا تغییر کرد، اینترنت آمد، نسل های جدید ارتباطات توسعه یافت و دیگر صرفا داشتن خط تلفن کافی نبود…
مخابرات، آرام آرام، از همان مراکز قدیمی، به ستون اصلی زیرساختهای ارتباطی کشور تبدیل شد. حالا، بسیاری از تماس ها، اینترنت ها و سرویسهای موبایل بر پایه همین شبکه سوار هستند. در واقع، مخابرات از یک ارائه کننده تلفن ثابت، به سازنده و نگهدارنده مسیرهای ارتباطی اکثر مردم بدل شده است.
امروز اما، مرحله جدیدی برای مخابرات شروع شده است؛ دورانی که در آن، داشتن فقط زیرساخت کافی نیست. زندگی دیجیتال نیازمند سرویس های متنوع است: خدمات ابری، اینترنت پرسرعت، اینترنت اشیا، سرویسهای هوشمند و ارتباطاتی که بدون وقفه و باکیفیت بالا در جریان باشد…
این روزها، اتحادیه جهانی مخابرات شعار: شریان های دیجیتال، ستون تاب آوری جهان متصل را برگزیده و تأکید کرده که نباید فردی در جهان آفلاین باشد.
این شعار نشان می دهد که اگر می خواهیم جامعه ای مقاوم، امن و متصل داشته باشیم، باید به توسعه و گسترش شریان های دیجیتال بپردازیم که نقش ستون های تاب آوری را دارد.
خود این تحول، نشان می دهد که مخابرات دیگر صرفا یک اپراتور تلفن نیست، بلکه باید به یک ارائه دهنده سرویس های دیجیتال و زیرساختهای هوشمند تبدیل شود. پروژه های توسعه فیبر نوری و راه اندازی دسترسی های مبتنی بر FTTH، نوسازی تجهیزات و شبکه، همکاری گسترده با دیگر اپراتورها، خدمات ابری، دیجیتالی کردن صنایع و … همگی در مسیر این هدف قرار دارد.
برای تحقق کامل این تحول، لازم است شبکه های ثابت تنها محل اتصال نباشد، بلکه به پلتفرم ارائه سرویس تبدیل شود، تجربه مشتری بصورت جدی گرفته شود و سرویس های بومی و امن در اولویت قرار گیرد و این مسیر، مخابرات را از یک اپراتور سنتی به یکی از بازیگران مهم آینده دیجیتال کشور بدل می کند، آینده ای که بر پایه توسعه همان شریان های دیجیتالی است که ستون های تاب آور بودن در عصر دیجیتال محسوب میشود.
امروز، که به بهانه روز جهانی مخابرات ، به گذشته و آینده آن نگاه می کنیم، می بینیم همان تلفن ساده شماره ۲۱۶۹ که یک زمانی مایه ذوق، نماد افتخار و پناه تماس سربازهای محله بود، حالا نقطه شروع سفری است که مخابرات در آن نه تنها گذشته اش را ساخته، بلکه آینده خود را هم رقم می زند، آینده ای که در آن ارتباطها فراتر از تماس و اینترنت، به معنای تجربه ای کامل و دیجیتال خواهد بود.
۲۷ اردیبهشت، روز جهانی مخابرات و روز ملی روابط عمومی بر تلاشگران عرصه ارتباطات گرامی باد.
انتهای پیام
